Copy
Македонска Православна Црква - Охридска Архиепископија
Австралиско-Сиднејска Епархија 
View this email in your browser
Share
Tweet
Forward

„ПРЕОБРАЖЕНИЕ“

Електронски неделен билтен на Австралиско-Сиднејската Епархија при Македонска Православна Црква - Охридска Архиепископија

Година I; број 3, 19-ти март 2017 – Недела на Чесниот Крст

Издава:
Епархиски црковно-просветен совет на Австралиско-Cиднејската Православна Eпархија

Со благослов на Неговото Високопреосвештенство,
Митрополитот Дебарско – кичевски и
Администратор Австралиско – сиднејски
г. Тимотеј +
 
                                                    Содржина:
 
1 – Недела на чесниот крст – протојереј-ставрофор Ефтим Бетински
2 – Синаксар во Третата седмица од Великиот пост
3 – Беседа на Крстопоклона недела – Mитрополит г. Тимотеј
4 – За крстниот знак и изобразувањето со него – игумен Гаврил Галев
5 – Тајната на крстот Христов во нашиот живот – г. Наум, Mитрополит Струмички
6 – Конституирање на новоформираната Австралиско – сиднејска православна епархија – Ананија Ананиевски
7 - Вести и настани во Епархијата

Недела на Чесниот Крст


Недела на Чесниот Крст е третата недела на Великиот пост, позната и како Крстопоклона недела. Службите од оваа недела вклучуваат посебно чествување на Крстот, со што верните се подготвуваат за споменот на Распнувањето во Страстната седмица.

Значење

Оваа недела Црквата ја посветува на богооткриената вистина дека на Крстот Христос бил положен како „Божја сила и Божја Премудрост“ (1Кор 1,24). Оваа недела на средината на Велигденскиот пост крстот е поставен на средината на црквата, не само за да ги потсети верните на покајание и да ги поттикне во продолжувањето на подвигот, но и да ги потсети дека „кој не го земе крстот свој и не оди по Мене, не е достоен за Мене.“ (Матеј 10,38)
 
Историско значење
Историското значење, кое се согледува во химнографијата на оваа недела, е победата и радоста на крстот. Светите Отци го поистоверуваат живототворниот крст со дрвото на животот и токму затоа го „засадиле“ во средината на Великиот пост. Крстот е дрвото кое било посадено во рајската градина, и преку него верните се потсетуваат на благословеноста Адамова и неговото отпаѓање од неа.

Духовно значење
За ранохристијанските катихумени, духовното воздигнување за време на постот од оваа недела се менува: од личната вера и личните борби, кон Христа. Црквата од овој момент започнува да учи дека Христовиот Крст е тој кој спасува; човекот не може да го земе својот крст и да Го следи Христа, освен ако неговиот крст не е Христов, односно крстот кој го спасува човештвото. Земајќи учество во тоа дрво, човекот нема веќе да умре, туку вечно ќе живее.

Сето ова се прави за да се возобноват силите, и да се охрабрат оние кои го постат постот. Апостолот се чита од Посланието кон Евреите 4,14-5,6 и го објаснува Христовото свештенство, а Евангелието е Марково 8,34-9,1 и завршува со следните зборови: „И им рече: “Вистина, ви велам: тука стојат некои, што нама да вкусат смрт, дури не го видат царството Божјо, дојдено со сила.

 
Химнографија

 
Тропар
 
глас четврти
 
Спаси ги Господи, Твоите луѓе и благослови го Твоето наследство; дарувај му на нашиот Православен народ победи над неприателот и чувај го со Твојот животворен Крст.
 
Кондак
 
глас седми
 
Вратата на рајот повеќе не ја чува пламениот меч,
зашто на негово место дојде крсното дрво; осилото на смртта отапе, и победата на адот се протера, зашто Ти си застанал пред него, мој Спасителе, викајќи им на оние во адот: Влезете пак во рајот.
 

- Протојереј-ставрофор Ефтим Бетински

Синаксар на Третата седмица од Светиот Пост


Стихови:
На крстот сета земја нека му се поклонува,
Преку него таа научи да Ти се поклонува Тебе, Слове.
 

Во оваа трета недела од постот, празнуваме поклонување на чесниот и животворен Крст од овие причини: бидејќи за време на четириесетдневниот пост на некој начин и ние се распнуваме, умртвувани од страстите, паѓајќи во униние имаме чувство на жалост, ни се предлага чесниот и животворен крст за да не поткрепи и утврди и утеши, потсетувајќи не на страдањата на нашиот Господ Исус Христос. Ако нашиот Бог се распна заради нас, колку ли повеќе треба ние за Него да се трудиме, олеснувајќи ги нашите болки со предлагањето на страдањата Господови и со сеќавање и надеж на славата на крстот? Како што нашиот Спасител се искачи на крстот и се прослави, така треба и ние да правиме, та со Него и да се прославиме, иако нешто и жално претрпуваме. И друго: како оние што минуваат долг и тежок пат и, заморени, ќе најдат некое лиснато дрво со сенка, седнуваат под него да се одморат, па остатокот од патот го минуваат како млади, така и сега во ова посно време и тежок пат и подвиг, светите отци ни го посадија на средината (од постот) животоносниот крст, кој ни дава олеснување и освежување, за да можеме остатокот од патот полесно да го минеме. Или, како што при доаѓањето на царот му претходат некои знаци, а потоа и самиот тој доаѓа, радувајќи се и веселејќи се на победата, со него се веселат и неговите послушници, така и нашиот Господ Исус Христос, сакајќи да ја покаже победата над смртта и слава-та што ќе дојде по воскресението, го испрати напред Својот скиптар, царското знамение - животворниот крст, за да не освежи и зарадува, и да не подготви да Го примиме самиот Цар и, како светол победник, да Го прославиме. Средината од светата Четириесетница е слична на горчливиот извор (1 Мој. 15, 22-25): како што божествениот Мојсеј во него стави дрво и водата ја направи слатка, така и Бог Кој не преведе преку духовното Црвено Море, со животворното дрво на чесниот и животворен крст, со постот во Четири-есетницата ја осладува горчливоста и не утешува како оние во пустината се додека не не воведе во духовниот Ерусалим со Своето воскресение. Или, бидејќи крстот се именува и е дрвото на животот, тој е она дрво на животот што беше засадено среде рајот. Така и божествените отци го засадија крсното дрво среде Четириесетницата, потсетувајќи не и на Адамовото лакомство и на неговото ослободување со сегашново (крсно) дрво; оти, вкусувајќи од него, не само што не умираме, туку и оживуваме.

Со неговата сила, Христе Боже, запази не и нас од искушенијата на лукавиот, и удостој не да се поклониме на Твоите божествени страдања и на живоносното воскресение, откако светло ќе го минеме четириесетдневното поприште, и помилуј не, како единствен добар и Човекољубец.

Амин.

Беседа на Крстопоклона Недела


Во името на Отецот, Синот и Светиот Дух!          
 

Драги браќа и сестри!

Денеска нашата света православна Црква го изнесува светиот Крст од олтарот насреде црква за поклонение на верниците. Оваа недела уште се нарекува и Крстопоклона, а некаде и средопосна, бидејќи ја одразува средината на постот. Ние знаеме дека во Римската империја крстот бил употребуван како орудие или предмет за казна на најголеми престапници и рушители на редот и поредокот на Римското царство. Затоа крстот се сметал за нешто презрено, нечесно и страшно. Откако, пак, на истиот крст, ќе биде издигнат и распнат нашиот Спасител, Господ Исус Христос, и тоа помеѓу двајца разбојници, овој симбол на таквото негативно значење ќе добие сосема поинаква смисла и ќе биде симбол на христијаните и животодател. На Крстот ќе биде излеана пречистата Крв на Господа Христа и преку тоа крстот ќе добие сила, енергија и благодат Божја. Христијаните ќе го прегрнат како свој симбол и ќе го имаат како најголема светиња, како животворно дрво кое ги дава духовните плодови. 

Од историјата знаеме дека по распнувањето на Господ Исус Христос, Неговото симнување од крстот и полагањето во гроб од страна на праведниот Јосиф и Никодим, апостолите и следбениците на Господа Исуса Христа се разбегуваат по цел свет, бидејќи започнува гонење на христијаните. Така, ќе помине долго време без да се знае судбината на Крстот Господов. Дури на почетокот на IV век, царот Константин Велики, уште пред да постане христијанин, поаѓајќи да го нападне Рим ќе има една визија каде ќе му се појави на небото Крстот и ќе ги слушне зборовите: со овој знак ќе победиш. Овој византиски цар направил крст како симбол на својата војска и така го победил Максенциј. Потоа, заедно со неговата мајка, царицата Елена, ќе направат големи истражувања во Ерусалим и ќе го пронајдат Крстот Господов. Оттогаш, истиот ќе биде внесен во Црквата со почит и ќе се почитува како најскапоцена реликвија. 

Светиот Крст постанува центар на животот во Црквата, и не само во Црквата, туку и во животот во целиот свет. Во времињата кога светот нема да живее според законите и прописите на нашиот Спасител, тој станува против крстот. Но, крстот се јавува и како поткрепа на вселената, на разни царства и владеења. Крстот се јавува како заштита на светот, бидејќи без крстот и без праведниците Божји и светите луѓе прашање е дали светот воопшто ќе останеше во својот живот.

Не е доволно само да ги знаеме и паметиме овие историски настани за светиот Крст. Потребно е да живееме според заповедите и барањата на светата Црква и така да го носиме Крстот Господов. Самиот Господ Исус Христос во светото Евангелие вели: „Земете го Мојот јарем на себе и поучете се од Мене, бидејќи сум кроток и смирен по срце, и ќе најдете мир за душите ваши; зашто јаремот Мој е благ и бремето Мое е лесно“ (Мт. 11,29-30). Он ни порачува да се спасуваме преку Крстот. Носењето на Крстот не значи во буквална смисла да земеме некој крст во раце или на плеќи, туку подразбира да го живееме секојдневниот  живот. Сешто доаѓа во нашиот живот, и лошо и добро, а сето тоа треба да го примаме како Божја волја и носење на нашиот крст. Честопати можат да се слушнат разни реакции како некои се жалат дека нивниот крст е тежок и не се во можност да го носат. Други, пак, се прашуваат дали достоинствено го носат својот крст. Треба да знаеме и да не се сомневаме дека Бог на секој еден од нас ни дава посебен крст и секој добива толкав крст, колкав што може да носи. Никој не може да носи туѓ крст, освен својот. Господ, пак, дава сила, благодат и енергија на секој еден кој што со вера и покорност го носи својот крст, за да може да го носи правилно и да се искачува кон небото, односно кон спасението. Носењето на крстот ни дава поткрепа, а истовремено и радост и нè води кон Царство Небесно. Крстот е неразделен од нашето постоење, бидејќи без крстот нема спасение. 

Смртта и проклетството што ние ги спечаливме со нашите гревови, Господ Исус Христос  ги зема на Себе, за ди ни даде вечен живот. Свети Андреј Критски вели: „Исус Син Божји ја изменил клетвата во благослов. Крстот не е повеќе предмет на проклетство и клетвата е прикована на крстот. Христос ја уништи клетвата и ни даде благослов. Он слезе дури до адот, барајќи ги загубените души“ (Акатист на чесен Крст).

Црквата го изнесува светиот Крст и на светот му објавува: „Вашиот грев е искупен, вашата смрт е обессилена, дојдете и примете вечен живот“. Светата Црква им дава можност на сите луѓе, па и на најголемите грешници и престапници, да можат да се покајат и да добијат опростување и спасение. А потоа, доколку живеат како што бара светата Црква, да се издигнат и до светиите. За тоа имаме многубројни примери во житијата на светиите. Но, да го спомнеме добро познатиот пример од светото Евангелие  за благоразумниот разбојник, кој висел од десната страна на Христа на Голгота. Тој се покајал и побарал прошка за своите престапи и злодела, а Господ Христос  му ги проштева и му вели: „денес ќе бидеш со Мене во рајот“ (Лк. 23,43).

Милоста Божја се нуди на секоја душа која што бара милост и прошка. Но, потребно е и наша активност, наша желба, наша подготвеност, таа милост и таа добрина да ја побараме, за да ја добиеме. Ние, како луѓе,  создадени сме со слободна волја и Бог ја почитува нашата волја. Затоа Тој на никаков начин не делува со сила - ниту за наше спасение, ниту за наше погубување. Изборот останува наш и секој човек може да го избере или да го отфрли спасението. А во тоа отфрлање и се состои трагедијата на човековото спротивставување на Бога. Бог направил сè и како најкрајна мерка Тој ја поднесе и најголемата жртва за да го спаси човечкиот род. Но, човекот може да се здобие, но и да го отфрли тој Божји дар.

Наоѓајќи се денеска во овој свет храм, да пристапиме искрено и достоинствено кон светиот и животворен  Крст Господов, да му се поклониме и да измолиме милост Божја. Господ Исус Христос  да ја излие Својата благодат врз наши души, за да можеме достоинствено и вистински да го изодиме Велигденскиот пост и да го дочекаме славното и победоносно Христово Воскресение. Чесниот Крст нека ни биде поткрепа и нека ни дава сила за да одиме по вистинскиот пат којшто води кон Царство Небесно! Амин!

- Митрополит Тимотеј

За Крстниот Знак и изобразувањето со него

Светиот апостол Павле им пишува на Коринтјаните:
 
Јудејците сакаат знаци, а Елините бараат мудрост, додека ние Го проповедаме Христа Распнатиот, Кој за Јудејците е соблазна, а за Елините безумство (Кор. 22/23)

Крстот Христов е знак и мудрост. Знак и мудрост на божественото учење со кое се победува деструкцијата што во светот и луѓето ја внесува гордоста и нејзината најманифестирана димензија : гревот. Формалното означување со крстниот знак не значи ништо друго, силата му ја дава нашата вера соединета со Спасителот.

Внимание се обраќа и на надворешниот знак на крстот, а изостанува молитвениот миг, кој што е темел на силата на крстниот знак.Само молитвениот миг го соединува знакот со твојот дух и со Бога, правејќи спасително, односно сплотено Тројство. Само таквото ја има моќта на чудотворството, зашто во себе ги апсорбира божествените енергии.

Затоа, кога ќе се крстите, молете се – токму на Отецот и Синот и Светиот Дух, а крстете се во секоја пригода.
Каде што е крстот Христов – тука е и Он, а каде што е Господ – немоќни се силите на злото.
Како правилно да го изобразуваме крсниот знак 
 
Најпрво, ги составуваме палецот, показалецот и средниот прст од десната рака, а преостанатите два прста ги свиткуваме надолу.

Така составени, трите прсти ги ставаме на челото , велејќи: во името на Отецот, потоа под градите, изговарајќи ги зборовите: и Синот, на десното рамо, а потоа на левото, велејќи: и Светиот Дух. Амин.
Трите соединети прсти ја означуваат нашата вера во Пресвета Троица, во Отецот и Синот и Светиот Дух,  а двата свиткани прста ја симболизираат нашата вера во двојната природа на Синот Божји, Господ Иисус Христос, односно дека Он е и Бог и Човек. Крстниот знак го ставаме на челото за просветлување на нашиот ум и осветување на нашите мисли, на градите – за да се освети срцето и да ни се облагородат чуствата, а на рамењата за да се зацврстат нашите телесни сили и да бидат благословени делата на нашите раце. Движењата што ги правиме со десната рака треба да се одмерени, односно да се прават смирено, а не набрзина и без правилно крстење.

- Игумен Гавил (Галев)
Тајната на Крстот Христов во Нашиот Живот
 
Светите апостоли Матеј, Марко и Лука во светото Евангелие скоро идентично ги имаат запишано зборовите со кои Христос ги поучува Своите ученици: „Ако некој сака да оди по Мене, нека се одрече од себе, нека го земе крстот свој и нека врви по Мене! Оти кој сака да ја спаси душата своја, ќе ја загуби, а кој ја загуби душата своја заради Мене, тој ќе ја спаси’’ (Матеј 16, 24-25; Лука 9, 23-24 и Марко 8, 34-35). Овие зборови со кои Господ лично му се обраќа на секој од нас, денес се уште поактуелни, а ќе бидат и до крајот на овој свет и век.

Забележуваме два дела во оваа поука. Во првиот дел – кога ни вели да се одречеме од себе, да го земеме својот крст и да врвиме по Него – Господ Исус Христос нè повикува да ги поминеме трите степени од нашиот духовен развој: чистењето на срцето од страстите, просветлувањето на умот и обожението на личноста. Значи, намерно Богочовекот Христос ги нагласува трите степени од духовниот развој за наша поука, инаку можеше едноставно да рече: Кој сака да е со Мене, нека врви по Мене! Во вториот дел нè потсетува дека нашата душа е болна и заробена од страстите и дека ако сакаме да ја спасиме трeба да ја исцелиме од нив. Вториот дел од поуката нè освестува за важноста на првиот. И навистина, ако не го освестиме фактот дека сме болни, односно дека сме заробени од страстите, од гревот, од демонот и од смртта, никогаш нема да ја почувствуваме потребата од Лекар и Спасител на нашите души и тела. На луѓето со високо мислење за самите себе, како и на оние што пребиваат во незнаење, им се случува да го освестат фактот за заробеноста дури после доживувањето на сериозни несреќи и болести во својот живот. Да не бидеме како нив!
1. Одрекувањето од себе одговара на првиот степен од духовниот развој – чистење на срцето од страстите, и трае сè до отворањето на срцето за умносрдечната молитва. Одрекувањето од себе подразбира одрекување од нашето болно јас, кое заради гревовната навика просто се поистоветува со своите страсти: сластољубие, среброљубие и славољубие. Токму заради тоа Господ и нè повикува да се одречеме од себе – заради нашето поистоветување со страстите. Исто така, со тоа што овој степен од нашиот духовен развој Господ го нарекуваодрекување од себе, сака да нè предупреди дека овој подвиг воопшто не е лесен, и дека нас навистина нè чека одрекување од нашето болно јас. Страстите се тие што го валкаат нашето срце и ја држат благодатта на Крштението закопана и недејствителна во него. Живееме како некрстени, без да ја познаваме полнотата на животот и радоста на благодатта Божја. Нашиот ум останува непросветлен, а демонот, користејќи ги нашите страсти, непречено нè води од искушение во искушение. Целиот живот ни се претвора во една постојана неизвесност, загриженост, несигурност, страдање и мачење. Одрекувањето од болниот себе е предуслов за исцелителна заедница со Бога. Ова одрекување се случува од моментот кога ќе ги исповедаме своите гревови и кога ќе почнеме да живееме под раководство на духовен отец. Само заради љубов и вера во Бога, човек може да се одрече од себе и од своите страсти. Колку ги исполнуваме Божјите заповеди, толку се исцелуваме од своите страсти и толку Го љубиме Бога: „Ако ги запазите Моите заповеди ќе останете во љубовта моја’’ (Јован 15, 10). Исполнувањето на заповедите е аскетска љубов на дело и кон нашите ближни, затоа што ќе ги поштедиме од тоа да бидат објект или средство за задоволување на нашите страсти.

2. Земањето, односно, носењето на крстот е поврзано со вториот степен од духовниот развој – просветленоста и дарот на умносрдечната молитва. Од една страна тоа е голем молитвен подвиг, односно љубов кон Бога, а од друга страна, заради луѓето што нè напаѓаат и мразат, тоа е голем подвиг на аскетска љубов и кон непријателите. На првиот степен демонот нè напаѓа однатре, преку страстите од коишто сме заробени, додека на вториот степен тој не може да нè нападне однатре, бидејќи срцето веќе не ни е заробено од страстите, па затоа нè напаѓа однадвор, преку луѓе кои се негови слуги. Носењето на крстот ја означува токму љубовта и кон непријателите така како што Христос ни покажа на Крстот:„Оче прости им, не знаат што прават” (Лука 23, 34). Господ така премудро го устроил нашето духовно восовршување што, без љубовта и кон оние што на кој било начин ни прават зло (со лоша мисла и чувства, со зборување против нас или со лоши дела), не можеме да поминеме од вториот на третиот духовен степен – од просветленост во обоженост. Љубовта и кон непријателите е конечно уништување на секоја суета, високо мислење и гордост во нас.
3. Одењето по Христос, во вистинска смисла на зборот, се однесува на третиот степен на духовниот живот – обожение, кога човекот е ослободен од страстите и од дејството на демонот и ги љуби благодатно сите без исклучок. Најреткиот дар од Бога што го краси највисокиот степен на духовно совршенство на човекот е непрестајната умносрдечна молитва за спасение на светот. Карактеристична појава за овој духовен степен е т.н. грабнување на умот, кога соединет со Бога умот пребива во Неговата слава и светлина. Молитвата на светите луѓе е највисок креативен дострел што може да го достигне човекот. Молитвата на светите луѓе го држи светот во постоење и нè спасува сите нас за Царството Небесно. Таква молитва имаат Богородица и Светителите Божји.

Како што видовме, Тајната на Крстот Христов ги содржи истовремено и двете димензии: и љубовта кон Бога и љубовта кон секој човек. Или, можеме да речеме дека љубовта кон Богочовекот Христос покажува дека љубовта и кон Бога и кон секој човек е двоедна и неразделна љубов: Ако некој рече: „Го сакам Бога’’, а го мрази својот брат, лажец е: оти, кој не го сака својот брат, кого го видел, како може да Го сака Бога, Кого не Го видел? (1 Јов. 4, 20); или, „тогаш и тие ќе Му одговорат и речат: ‘Господи кога Те видовме гладен, или жеден, или странец, или необлечен, или болен, или во затвор и не Ти послуживме?’ Тогаш ќе им одговори и рече: ‘Доколку не сте го направиле тоа на еден од овие најмали браќа и Мене не сте Ми го направиле’’ (Матеј 25, 44-45). Богочовекот Христос се поистоветува со секој човек, и што и да му направиме ние на некого, добро или зло, Господ го прима тоа како Нему да Му е направено. Затоа во евангелска смисла на зборот, секој човек што на кој било начин Божјата промисла го внесува во нашиот живот е наш ближен!

Господ да нè чува од лоши мисли и чувства, од лоши зборови и од лоши дела кон нашите ближни, а особено да нè чува од грев кон оние што стојат пред светиот олтар и се молат за нас!

- Митрополит струмички г. Наум
Конституирање на новоформираната Австралиско-Сиднејска Православна Епархија
 
Вовед:

Австралиско – сиднејска православна епархија е една од 12-те епархии на Македонската Православна Црква – Охридска архиепископија. Таа е една од четирите епархии надвор од Македонија и има јурисдикција за дел од територијата на Австралија.

За почеток на оваа епархија се смета 2012 година кога беше регистрирано Здружение на граѓани, кое не ја признавала администрацијата на митрополитот г. Петар.
 
Причини за создавање на епархијата:

Австралиско-сиднејската епархија потекнува од Австралиско – новозеландската епархија. Причини кои беа повод да се создаде Австралиско – сиднејската епархија и да се подели Австралиско – новозеландската епархија беа големи недоразбирања околу концептот и мислењето на црквите, парохиите и црковните општини, односно поради недоразбирањата меѓу црковните општини и клирот и менталитетот на верниците во врска со концептот на управување со имотот. Поради тоа голем дел на црковни општини не го признаваа митрополитот Петар за свој надлежен епархиски архиереј и се водеа самите себе. Поради тоа Австралиско – новозеландската епархија на Епархиското собрание свикано во 2012 година донела одлука епархијата да се подели на 2 посебни епархии.

На тоа Епархиско собрание се одлучило првата епархија да го задржи своето име како МПЦ - Епархија за Австралија и Нов Зеланд, додека другата епархија да би се именувала како МПЦ Епархија за Канбера, Австралија и Тасманија. На собранието се дошло до ментална, а не до територијална поделба која е со по 12 црковни општини. Била донесена и одлука во однос на функционирањето на епархијата, дека и таа ќе функционира целосно како и првата епархија, односно ќе важи уставот на МПЦ и светите канони. Единствена разлика е во прашањето на имотите. Се одлучило седиштето на новата епархија да биде во Сиднеј, додека на Австралиско-новозеландската да остане во Мелбурн.
Подоцна овие одлуки на Епархиското собрание на Австралиско – новозеландската епархија биле прифатени од Светиот Архиерејски Синод на Македонската Православна Црква при што била донесена одлука новоформираната епархија, која потоа ќе се именува како Австралиско - сиднејска да биде управувана од Синодот, а за координатор бил определен митрополитот Дебарски – кичевски г. Тимотеј.
 
Основачко собрание на Австралиско – сиднејската православна епархија:

На 16-ти јануари 2015, во Мелбурн, Австралија, се одржа основачкото собрание на Македонска православна епархија за Австралија (МПЕА), предводена од митрополитот г. Тимотеј. На Собранието учествуваа делегати на 13 Македонски православни храмови во Австралија, кои во декември 2012 Светиот Архиерејски Синод на Македонската православна црква – Охридска Архиепископија ги прими под своја директна надлежност.

Собранието помина во позитивен дух и направи историски чекори за конечно регистрирање на Македонска православна епархија како правно лице во Австралија, во согласност со Член 172 од Уставот на Македонската православна црква – Охридска Архиепископија. И покрај крајно сложената состојба произлезена од 16-годишните спорови околу управувањето со Македонските православни храмови во Австралија, сите различни мислења беа надминати со тежок, но конструктивен дијалог. Меѓусебното разбирање и добрата волја на Митрополитот и делегатите произведоа едногласност по сите клучни одлуки, насочена кон општото добро на МПЦ, Македонскиот православен народ и Македонската заедница во Австралија.

На Собранието беше усвоен Епархиски статут, кој треба да го одобри Светиот Архиерејски Синод и Архиепископскиот Управен Одбор на Македонската православна црква – Охридска Архиепископија, со седиште во Република Македонија. Донесена беше и Одлука да се започне процедура за регистрирање на Епархијата како правно лице во Австралија, во согласност со Уставот на МПЦ-ОА и Австралиските закони за регистрирање на непрофитни, вклучувајќи и верски организации.
Избран беше и привремен Епархиски Управен Одбор, кој го сочинуваа:

1. Претседател – Митрополит Тимотеј
2. Потпретседател – Љупчо Стефановски
3. в.д. Архиерејски Заменик – Протоереј Станко Јовановски
4. Член – Протоереј-Ставрофор Ефтим Бетински
5. Член – Протоереј-Ставрофор Ѓоргија Лапоски
6. Член – г-дин Митко Николовски
7. Член – г-дин Јовица Ѓоргоски
8. Член – г-дин Зоран Јанев
9. Благајник – г-дин Јоте Ќандовски
10. Секретар – г-дин Крис Ангелков

На собранието учествуваа делегати на следните храмови: 1. Св. Ѓорги и Пресвета Богородица, Мелбурн; 2. Манастир Св. Климент, Мелбурн; 3. Успение на Пресвета Богородица, Мелбурн; 4. Св. Јован Крстител, Џилонг; 5. Св. Кирил и Методиј, Сиднеј; 6. Св. Никола, Сиднеј; 7. Св. Димитрија Солунски, Bолонгонг; 8. Св. Богородица, Нјукастел; 9. Св. Илија, Квинбијен; 10. Св. Климент Охридски, Канбера; 11. Св. Никола, Перт; 12. Св. Наум Охридски, Аделајд; 13. Раѓање на Пресвета Богородица, Бризбен.
 
Конечна одлука за формирање на Австралиско – сиднејската епархија:

Во феврури 2016 година Светиот Синод на МПЦ-ОА реши и конечно донесе одлука да го прифати Статутот на новоформираната Австралиско – сиднејска епархија (САС бр: 37/ 23. 02. 2016) и за нејзин Администратор да го постави митрополитот Тимотеј (САС бр: 38/ 23. 02. 2016). Со овие одлуки конечно беше конституирана Австралиско – сиднејската, со што се реши спорот кој траеше 20 години.
 
Регистрирање пред Австралиските власти и признавање:

 На 23 фебруари 2017 година беше регистрирана  епархијата пред Австралиските власти и признаена како Црква под следното име: Македонска Православна Црква – Охридска архиепископија – Австаралиско-сиднејска епархија (Macedonian Orthodox Church – Ohrid Archbishop – Diocese of Australia-Sydney).
Вести и настани во Епархијата
 

Веронаука во црковната општина„Свети Георгиј и Пресвета Богородица“ во Епинг, Мелбурн (Викторија)

На 14.03. 2017 година (вторник), кога се празнува споменот на преподобната маченичка Евдокија; преподобен Агапиј и на преподобната маченичка Антонина во храмот „Свети Георгиј и Пресвета Богородица“ во Епинг се одржа час по веронаука од страна на игуменот Гавил (Галев), протојереј – ставрофор Ефтим Бетински и јерејот Климент Станковски, старешина на храмот. На предавањето присуствуваше голем број на верен народ.

Очекувајте нѐ повторно наскоро!

Христос посреде нас!
 
Австралиско – Cиднејска Православна Епархија
Copyright © 2017 Macedonian Orthodox Church - Diocese of Australia-Sydney, All rights reserved.

Заштитени авторски права © Македонска Православна Црква - Охридска Архиепископија 2017 година. Сите права се задржани. Строго е забрането копирање, повторно дистрибуирање, издавање или менување на кој било материјал што се наоѓа на веб-страницата на Македонската Православна Црква - Охридска Архиепископија, без претходна писмена согласност.

Our mailing address is:
mpc-oa@outlook.com 

Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list
 






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
Macedonian Orthodox Church – Ohrid Archbishopric · 340 Sydenham Road · Sydenham, VICTORIA 3037 · Australia

Email Marketing Powered by Mailchimp